Hola, Chica del andén.
Te habla la chica de la leve sonrisa.
Estoy viendo ahora mismo el vídeo de "He decidido ser sincera con vosotros" y ha sido como una bofetada en la cara.
Hace como un año (o más) que no me siento a escribir como lo hacía antes.
He de decir que coincido con muchas de las cosas que dices, y me has hecho recordar que yo también pasé por una depresión de la que salí (o intenté salir) sola, hace ya cinco años, y que , como tu dices, dejé un pie dentro e intento escudarme en que soy muy emocional.
Es una mierda que la gente decida relacionarse contigo de una forma en especial, simplemente porque se supone que eres fuerte y tienes la cabeza bien amueblada.
Me he sentido sola, he llorado por cosas que no tenían importancia y no por las que la tenían, y en mi cabeza solo podía escucharme diciendo que no era lo bastante buena para ser lo que quería llegar a ser.
Y al final me planté.
Dije que no a un trabajo soñado en una ciudad que me estaba consumiendo.
Aparté de mi lado a quien no merecía estarlo y poco a poco empecé a ser yo de nuevo.
Sigo sintiéndome sola a veces, aunque no lo esté, y sigo teniendo ese pie dentro intentando escapar de todo.
Estoy empezando a vivir, y siento que no estoy completa.
Trabajo de lo que quiero, con quien quiero y dónde quiero. Y aunque muchas veces sienta que si no estoy ocupada pierdo el tiempo, en realidad es porque no quiero volver a saturarme.
Gracias por hacerme escribir de nuevo, y por hacer que piense en mi y en lo que realmente me ocurre. Lo creas o no los vaciados emocionales ayudan a volver a respirar aunque sea solo por un momento, y es lo que has conseguido tu, esta noche, conmigo.
Muchas gracias.
Llavors, fent honor al nom del blog, ja que hi tornes, esperem que el lleu somriure es vagi eixamplant i que el millor estat actual te'l faci permanent. De vegades cal canviar-ho tot perquè no tenim el que volem, encara que ens pensem que sí. Però generalment la gent no arriba a fer el pas mai i sobreviu infeliç amb el seu 'anar tirant'. Si tu ja has estat valenta, ara només pots anar cap amunt, i fundar una base ben sòlida. De mals moments sempre n'hi ha i sempre n'hi haurà, de vegades per res, i de vegades per tot. Però precisament són els que t'han de fer valorar els bons. Saber-ho fer també és un altre pas important endavant.
ResponderEliminar